YÜKSELEN ASYA, ÇATIRDAYAN ATLANTİK VE SOKAKLARIN SENFONİSİ
.
BORA KAŞLI
-
DÜNYA bir süredir ilginç bir ses çıkarıyor. Hani eski apartmanlarda gece yarısı duyulan “çıt… gıcır…” sesi vardır ya; kimse deprem demek istemez ama herkes ayaktadır. İşte o ses, Atlantik sisteminden geliyor. Asya ise aynı anda davul-zurna eşliğinde “Biz geldik!” diye bağırıyor.
Bir bakalım:
ABD’de Trump’a karşı protestolar… Minneapolis’ten Washington’a, New York’tan Chicago’ya kadar sokaklar dolu. Öyle üç beş pankart, iki megafon değil; şehirler resmen “yürüyüş bandına” alınmış. Amerika’nın meşhur rüyası, sabah alarmını erteleye erteleye uyanamamış gibi.
İran’da ise tablo tersine dönük. İsfahan’da hükümete destek için büyük bir miting… “Bizi bizden iyi kimse karıştıramaz” mesajı net. ABD ve İsrail karşıtı sloganlar havada uçuşuyor. Kısacası İran sokakları “dışarıdan ayar çekilmez” tabelasını asmış durumda.
Gelelim Latin Amerika’ya…
Venezuela zaten ayakta. Ama öyle “ayakta durmak” değil bu; sabah yürüyüş, öğlen yürüyüş, akşam yürüyüş… Kadınlar, gençler, yaşlılar… Muhalefetiyle, sendikasıyla, mahalle teyzesiyle herkes sokakta. Dün (9 Ocak) bütün toplumsal örgütler birlikte yürümüş. Arada yedi saat fark var ama mesaj net: “Biz buradayız, kahve molasına çıkmadık.”
Ve sadece Venezuela mı?
Brezilya, Arjantin, Meksika, Küba, Kolombiya… Liste uzuyor. Latin Amerika gururu yeniden sahnede. Uzun zamandır ilk kez “ben-sen” yok, “biz” var. Kıta adeta aile WhatsApp grubunda barış ilan etmiş.
Avrupa ve Asya da geri kalmıyor.
Almanya, Hollanda, İngiltere… Güney Kore, Japonya… Afrika ülkeleri… Haritayı açıyorsun, parmağını koyduğun her yerde bir kalabalık var. ABD emperyalizmine karşı öyle bir birlik oluşmuş ki, dünya sanki küresel bir miting alanına dönmüş.
Bu arada her yerde muhalifler de birleşmiş durumda.
Tabii bir istisna var: Az sayıda ajan. Onlar da kalabalığın ortasında kabak gibi duruyor. Ne slogan tutuyor ne alkışa denk geliyorlar. Tarih bazen insanı alkışlamaz, sadece kenara koyar.
Slogan net, ses yüksek:
“Terörist ABD!”
Bu ses sadece Latin Amerika’nın değil, yükselen Asya’nın da sesi. Atlantik sisteminden gelen o gıcırtı ise boşuna değil. Çünkü eski düzen, yeni dünyanın temposuna ayak uyduramıyor. Biri maraton koşuyor, diğeri hâlâ 100 metreye hazırlanıyor.
Özetle:
Dünya yürüyor.
Ama hepsi bir şeyi söylüyor:
“Biz seyirci değiliz.”
Ve belli ki bu film, daha çok sahneye sahip.
